14.7.14

ενας καφες απ' τους συνηθισμενους





οι φιλοι μας αλλαζουν ρουχα, κρυφα, σε μια στροφη

Συναντιομαστε μετα, για εναν καφε απ' τους συνηθισμενους
Μας λενε τα ιδια, τους λεμε τα ιδια
-για τα κομμενα δεντρα στο διαστημα, για τα παιδια μας,
για ενα νησι στο οποιο δεν βρηκαμε δωματιο.

Μερικες σιωπες τις διασχιζουμε με καχυποψια, ξυπολυτοι.

Παιρνουμε ποτο, για να κατσουμε
λιγο ακομη. Σκεφτομαστε ποσο μικρη ειναι τελικα η θλιψη μας. 
Μικροτερη απο την πολη στην οποια ζουμε. 
Και πινουμε αφθονο νερο. Για να μην
μας πειραξει η αποσταση. 


Μιλαμε σε εκεινους που μας χαιρετουν. Δεν φαινομαστε ενοχλημενοι. Ανταποδιδουμε καθε περαστικο χαμογελο, απανταμε σε καθε ερωτηση με ειλικρινεια.


Καποιοι καθονται για λιγο στην παρεα μας. Και γινεται δυσκολο
να ξεχωρισουμε τους καινουριους απο τους παλιους.
Εχουν το ιδιο μεγεθος. Την ιδια φωνη ολοι.

Τσουγκριζουμε τα ποτηρια μας, αλλά δεν πινουμε μετα. Τα ακουμπαμε στο τραπεζι προσεχτικα κι αναβουμε τσιγαρο ή παμε στην τουαλετα.













11.6.14

ο βατραχος











αγαπημενε μου,

η ευτυχια μας
ηταν ενα παρασιτο
στην ουρηθρα του Αυγούστου

ομως υπαρχει ενας βραχος εδω 
που 

μοιαζει με βατραχο. Σε κοιταζει.




6.6.14

που μιλω







κατι να συμβει στον ουρανο,
να αρρωστησει βαρια
και να με συγχωρεσει


που μιλω
χωρις σαλιο στο στομα
μα με τον ερωτα μου γεματο νερο

σε ενα αποβλητο συννεφο









19.4.14

χοντρο σαπιο δαχτυλο με στομα και ματια και ψωλη











οι τριχες στην πλατη μου χορευουν κρυφα 
Καθυστερημενες και λιγο μαλακισμενες

Δεν ξερω αν ειναι σωστο να λεω μαλακισμενες
τις καθυστερημενες τριχες μου

Δεν θα ελεγα ποτέ μαλακισμενο
ενα καθυστερημενο παιδι

κι αν μου ξεφευγε κατι τετοιο
πιθανοτατα θα ζητουσα συγγνωμη μετα

και τωρα σκεφτομαι

ολα αυτα που λεμε οτι θα καναμε ή 
δεν θα καναμε
και γενικα ολα αυτα που λεμε 
ειναι οι πραγματικοι μας φιλοι

Ανυπαρκτοι και γι'αυτο αναντικαταστατοι



Σαν το καρφι που περναμε τα βραδια για εντομο
την ωρα που παμε στην τουαλετα
και λεμε απο μεσα μας:

«Αυτο το γαμημενο το καρφι,
 τριακοσια χρονια ειναι εκει,
τριακοσια χρονια το περναω για κατσαριδα. 
Να θυμηθω να το βγαλω το πρωι ή να αγορασω επιτελους
ενα καδρο»

αλλά ποτέ δεν κανουμε κατι
και ποτέ το καρφι δεν γινεται εντομο
και κανείς δεν μας χαριζει ενα καδρο
γιατι τα καδρα ειναι ηλιθια δωρα
Τα καδρα, τα βιβλια, τα λουλουδια,
ολα τα δωρα ειναι ηλιθια
γιατι τιποτα δεν μπορει να μας κανει ευτυχισμενους

και μερικες φορες νομιζουμε οτι τα εχουμε ολα
επειδη εχουμε χερια ή ποδια ή αγαπη στη ζωη μας
και μερικες φορες νομιζουμε οτι δεν εχουμε τιποτα
επειδη χασαμε ενα χερι ή ενα ποδι ή εναν ανθρωπο
και μερικες φορες κλανουμε στον υπνο μας




17.4.14

το σχολειο




απ' το σχολειο

θυμαμαι μονο ενα ονειρο 

που ειχα δει        την ωρα της γυμναστικης



και οτι τα φυλλα εχουν στοματα