25.1.16

Nicht wiedersehen









εσυ πηγες στον πολεμο, δεν θα γυρισεις



εγω

εγινα δασος απο παρεστιγμενα ογδοα



και


η Γη
εχει μόνο εναν φυσικο δορυφορο,

το κυκλαμινο.






22.1.16

Το τοξικο φιλετο






με ξεγελασε
ενα βασανισμενο ρευμα

βλεπαμε συνορα
και καποιους κωδικους

μια διψα
-αν οχι ο χειμωνας-
μας θυμιζε την τοποθεσια,
ψιθυριζοντας στα ποδια μας
συντεταγμενες ασημαντων πραξεων και πραγματων
οπως η συνουσια
και ενα πετρινο φιλετο, κοκκινο μόνο οταν βρεχεται
μα παντα ασηκωτο και τοξικο - 

μας ηταν αρκετο
για τρεις περιφορές της Γης



μαλάκα.






19.1.16

Φαντασματα Υδρογονου





 πλημμυρες υλης

 αργά φαντασματα υδρογονου των ανθρωπων

αιμα και σκατα

η θλιψη μιμειται το σωμα

λαχταρω εναν θανατο μοιρασμενο ετσι
που να μην ειναι αρκετος για κανεναν

με εμας δεν χορταινει το χωμα -
πρεπει να χτισουμε ενα ηθος
χωρις προηγουμενο


μονο απο βορβορο και παρρησια

και να βρουμε εναν τροπο να μεινει τραγανο
για τα παιδια των παιδιων των παιδιων μας

τα θνησιγενη δισεγγονα μιας βιαστικης, εξελιγμενης μαλακίας











10.1.16

εδω μεσα





Θελω να ξεχασω πόσο μεγαλο ηταν καποτε το στομα μας

και μαζι, ολες τις λεξεις που εχουν χρησιμοποιηθει
απο ανθρωπους
στην θεση του ονοματος μου

Εδω μεσα, κανείς δεν αγαπησε
-κατηγορω τους ηχους γι' αυτο
και την ταχυτητα της αποτυχιας στο κενο





10.11.15

ουτε οπως ημουν








Σε κραταω γιατι δεν θυμιζεις κανεναν
Δεν χρειαζομαι λεξεις
Θα μεινουμε οι δυο μας, 
με πεντε-εξι προτασεις,
αρκει να με αντεξεις
και λιγο να αλλαξεις.

Σε κραταω γιατι εχεις ασχημα δοντια
κι εχω ασπρα σημαδια
Θα ζησουμε οι δυο μας 
σε ενα σπιτι στο χωμα
με αοσμα χαδια
και φοβο στο στομα

σ' αγαπαω γιατι
δεν θυμιζεις εμενα
ουτε οπως ημουν
ουτε οπως ηθελα
σ' αγαπαω
γιατι
ξεχνω τι ηθελα

Σε κραταω γιατι μου μιλας με τα χερια
κι απορεις με τους αλλους
που δεν ξερουν την γλωσσα. 
Με ρωτας, οπως κανουν
τα παιδια στους μεγαλους
κι οσα λεω σου φτανουν.

Σε κραταω γιατι τα μαλλια σου ειναι αστεια
κι επειδη ροχαλιζεις
Σε κραταω γιατι πεφτεις 
οταν δεν σε κραταω
και σαν αστρο μυριζεις
οταν τα αστρα κοιταω

σ' αγαπαω γιατι
δεν θυμιζεις εμενα
ουτε οπως ημουν
ουτε οπως ηθελα
σ' αγαπαω
γιατι
ξεχνω τι ηθελα





20.10.15

Το λιβαδι





Πώς ηταν, δεν μπορω να θυμηθω,
χωρις αιμα το λιβαδι

προβατα σκυλοι και ενυδριδες
φλαμινγκος και μικροι δεινοσαυροι

Τρωμε τωρα, τρομαγμενοι,
ψυχανθή και δημητριακα

Οι τοιχοι σφιγγουν το νερο της βροχης
και τις κραυγες των τυφλων αστρων

Τα ιχνη μας μοιαζουν με μικρους ταφους
για τα παιδια που θα'ρθουν
Θα πρεπει λοιπον να τα κοψουμε ή να τα καψουμε
Ομως αυτα δεν τα επιτρεπει η εκκλησια·
                             πρεπει να σκαψουμε


Ενας σπασμενος γιγαντας περπαταει μπροστα μας.

Πιαστε τον.











8.10.15

τα αγορια του νερου







Τα αγορια στο νερο
ειναι τα τελευταια

Παιζουν τα «ζωα»
Ο ενας κανει τον λαγο,
οι υπολοιποι τον σκυλο
Κρυβονται μες στους αγωγους
κι εκει τους παιρνει ο υπνος.


                  σκουριαζουν τα μαλλια τους


Τα δεντρα τραυλιζουν
μεχρι τον χειμαρρο

Εκει σωπαινουνε προς τους αστερισμους

Σκυβει το λαμπερο οστο μας, παντα αθλιο,

για να το καβαλησουμε
μεχρι την μερα που δεν εχει εξερευνηθει,

να βρουμε το σπιτι που χτισαμε μονοι μας αλλά δεν μπορεσαμε να το επισκευασουμε μονοι μας οταν εβρεξε αηδονια 


και ειχαμε ησυχια 
κι ειχαμε διασταλεί 







Τα τελευταια αγορια 
παιζουν τα «ζωα»
Ο ενας κανει τον λαγο
κι ο αλλος τον σκυλο
















2.10.15

γιατι μου αρεσει το φθινοπωρο







Εμενα μου αρεσει το φθινοπωρο, γιατι βραδιαζει πιο νωρις κι ετσι εχουμε για περισσοτερες ωρες τα αστερια και το φεγγαρι.
Αλλά και το φεγγαρι να μη βγει, εχουμε τα συννεφα που φωτιζουν τον ουρανο, ενω την ημερα τον σκοτεινιαζουν.
Δηλαδη το φθινοπωρο, αλλαζουν θεσεις η μερα και η νυχτα.
Και οι ανθρωποι αλλαζουν θεσεις. Αυτοι που ηταν χαρουμενοι με το καλοκαιρι, το φθινοπωρο ειναι μελαγχολικοι και αντι για πετσετες, παιρνουν μακρυμανικα οταν φευγουν απ' το σπιτι, για παν ενδεχομενο. Το φθινοπωρο αλλαζουν τα ενδεχομενα. 
Εμενα δεν αλλαζει η διαθεση μου. Μπορει να προτιμω το φθινοπωρο απο το καλοκαιρι, αλλά δεν ειμαι πιο χαρουμενος το φθινοπωρο, γιατι αυτο που με κανει λυπημενο δεν ειναι το καλοκαιρι. Και ολα αυτα που μου αρεσουν, δεν ειναι πραγματα που εχουν να κανουν με την ευτυχια. Ειναι απλως πραγματα, αστέρια, μυρωδιες. Θα μπορουσα να πω οτι ειμαι τυχερος που αγαπω το φθινοπωρο. Ομως δεν ξερω πόσο θα το αγαπουσα αν ημουν πιο ευτυχισμενος.


Το φθινοπωρο θυμομαστε ανθρωπους που δεν ετυχε να συναντησουμε το καλοκαιρι, δεν ετυχε να τους χρειαστουμε ή να μας χρειαστουν γιατι το καλοκαιρι φερνει πολλους ανθρωπους και ειμαστε απασχολημενοι γιατι θελουμε να τους γνωρισουμε καλα, να μαθουμε καινουρια πραγματα και να νιωσουμε οτι, εκτος απο την πολλη ζεστη, ηρθε και καποια μεγαλη αλλαγη. Το καλοκαιρι ειναι μια παραμονη πρωτοχρονιας που κραταει τρεις μηνες. 
Οταν ομως φευγει το καλοκαιρι, τα παιρνει ολα μαζι του. Χλωμιαζουμε παλι, δεν φοραμε τα καταλληλα ρουχα... Και τοτε ξυπνά μεσα μας η αναγκη να δουμε αν ειναι ολα στη θεση τους, εκει που ηταν πριν τον καυσωνα, τα μπανια και τα χρωματιστα ποτά. Κι οταν δεν ειναι εκει, ή οταν εχουν αλλαξει πολυ αυτα που νομιζαμε οτι ειχαν μια σταθεροτητα, τοτε λεμε οτι μεγαλωσαμε. Μεγαλωνουμε πιο πολυ με την πρωτη βροχη απ' ο,τι μεγαλωνουμε στα γενεθλια μας.



28.9.15

το μετωπο






Αναψα τρια κερια εκεινη την ημερα. Μονο το ενα θυμαμαι γιατι. Ισως μια προσωρινη αναγκη μου για συμμετρια να αναψε τα άλλα δυο, ισως που εβλεπα απεναντι το μικροσκοπικο νησι κι ηξερα οτι θα βρεξει. Απο την αρχη του χρονου ηξερα οτι θα βρεξει κι οτι οσοι ετρωγαν ακομη στην ταβερνα, πισω στο χωριο, δεν ηταν δικοι μου ανθρωποι.

Η Ανοιξη τα κανει αυτα. Σμιγει. Ομως, οσοι ενωνονται με σκετο νερο, δεν εχουν καιρο μπροστα τους.

Μπορουσα να δω, μιλια μεσα στη θαλασσα, ολους τους φαρους μεχρι την Αθήνα. Τιποτα δεν σταματουσε τα ματια μου, ειχαν τρελαθει. Ηταν ξεκαθαρο πως ειχε εξαντληθει ο Θεος
και δεν θα με εξυπηρετουσε, ουτε καν με εναν αντιλαλο, αστρικα δεμενο στον αντιχειρα μου. 

Καθως οι πετρες κροταλιζαν την προσευχη μου (δεν ξερω, μπορει και να γελουσαν μαζι μου), τα συννεφα στραγγαλιζαν τη δυση - το πρωτο συμπτωμα μιας εποχης που θα αργουσε πολυ να εκφυλισει τις προσδοκιες μου. 





Mπηκα χωλαινοντας στο σπιτι της, μηνες μετα. Σιγουρα δεν ημουν ο πρωτος που της φιλουσε το μετωπο. Εγω ομως δεν ειχα φιλησει ποτέ μου μετωπο. Δεν ειχα κανει τετοιο ταξιδι. 





















27.9.15

το κεφαλι










δεν βλεπω τις διαφορες αναμεσα στα πραγματα




ακουω που μιλουν για την ξαφνικη μπορα
και μπορει οντως να βρεχει
ομως ειναι το ιδιο με χτες που δεν εβρεχε
και με προχτες που δεν εβρεχε



θα μπορουσα να ζησω με λιγοτερες λεξεις.

κι ας μου φαινονται ιδιες ολες 

δεν καταλαβαινω τι λενε οι αλλοι
και θα καταλαβαινω λιγοτερα οταν δεν θα μιλουν πια.


τα ξερω ολα γιατι ολα ειναι το ιδιο πραγμα



εχω παει εκει που δεν εχω παει
γιατι ειμαι ακινητος σε αυτο το σωμα.

η καρδια μου χτυπαει δυνατα οταν
θυμαμαι πολυ λιγα πραματα. 
μερικες φορες ρωταω. 
αλλά πολυ λιγο με ενδιαφερει να μαθω.
θελω να ξυπνω και να ξερω, να κοιμαμαι και να ξεχνω.

σημερα, ημουν με το ιδιο κεφαλι αγκαλια, αυτο που θα εχω αγκαλια
θαμμενος.

.
οι ωκεανοι θα σπρωχνουν βιαστικά 
χιλιαδες ψαρια μεσα στο κρανιο μου.

Δεν εχω συγχωρεσει. Δεν εχω ντραπει.
Δεν βλεπω ποσο πιο κιτρινο ειναι το κιτρινο απο τον καθε πεθαμενο σκιουρο.
Δεν πιστευω στα χρωματα ειναι ανοητα. 



κανείς
δεν με ξερει και κανενας δεν
θελει να με κανει ευτυχισμενο σαν να εχει εντολη απο τον Θεο να με κανει ευτυχισμενο.

Ειναι ολοι τους γεματοι λεπτομερειες. Υπαρχει πολυ φως.

Πολλα αλογα. Δεν ξερω απο πού ερχονται.