14.10.14

ΩΚΕΑΝΟΣ (χιλιοι μηνες)







Σε εμενα λεν' τις προσευχες τους
και εγω διπλωνω τις φωνες τους
Ειμαι ο ανθός καινουριου σπορου 
Στο κυμα φυτρωσα, γυμνος

Λεω στα καραβια πού να στριψουν
και στα πελαγη ποιον να κρυψουν
Ειμαι ο βυθος του φθινοπώρου
Ειμαι η σκουρια γυρω απ' το φως

Οσοι αγαπήσαν ενα χρωμα
κι απ' την αγαπη φτιάξαν σωμα,
αυτο θα θαψουν στα λιμανια
μ' αυτο θα βαψουν τον αφρο

Μα οσοι δεν πρόλαβαν να δωσουν
και τα ταξιδια τους να ενωσουν
θα τα φορεσουν σαν στεφάνια
και θα γυρισουν στο νερο

Ποταμια φτιαχνω απο τα χιονια
κι απο την αμμο χελιδονια
απ' την βροχη φτιαχνω σειρηνες
απ' τους ανθρωπους το κενο

Οταν με δαγκωσε ο χρονος
μου ειπε πως θα γερασω μονος
κι οτι θα ζησω χιλιους μηνες
μα θα με λενε Ωκεανό





5.10.14

Το ωδειο







-Ποσο καιρο εισαι τωρα εδω;

-Ηρθα πριν απο οκτω μηνες.

-Πώς εισαι;

-Καλυτερα.

-Εδω πώς ειναι;

-Δεν μου αρεσει ο θυμος εδω. Δεν μου αρεσει ο θυμος της μικρης πολης. Δεν μου αρεσει το «περιπου» μιας μικρης πολης.

-Ηρθες ομως απο μια μεγαλη πολη, οπου σιγουρα υπαρχει περισσοτερος θυμος.

-Οι ανθρωποι εδω ειναι διαφορετικα θυμωμενοι. Ζουν σαν να ειναι αξιοι της μοιρας τους. Δεν μου αρεσει αυτη η εκφραση. «Αξιος της μοιρας του». Ειναι αφοπλιστικη. Κυριως επειδη δεν εχει κανενα νοημα. 
Τελος παντων, ειμαστε ατυχοι εμεις που μεγαλωσαμε εδω γιατι εδω μονο εχουμε να επιστρεψουμε, αν το θελησουμε. Εδω, που ειναι «λιγο απο ολα». Αλλά παντα λιγο. Δεν υπαρχουν ακρα. Οι ανθρωποι στις μικρες πολεις μαλλον θυμωνουν επειδη ο ρυθμος της ζωης ειναι εντονος χωρις να συμβαινει κατι εντονο. Εκει που εισαι στην υποτιθεμενη κινηση ή περιμενεις στην ουρα και νιωθεις οτι ζεις στο κεντρο του συμπαντος γιατι εισαι πολυ στρεσαρισμενος αρα εισαι σημαντικος, ξαφνικα τρως στα μουτρα μια ελλειψη, μια στερηση απο αυτες που σου προσφερει απλοχερα η επαρχια και μπαινεις στη θεση σου. Απο το οτι δεν ηρθε ποτέ στον κινηματογραφο η ταινια που ηθελες να δεις μεχρι το οτι τα ραφια στο σουπερ μαρκετ ειναι αδεια επειδη ειχε απαγορευτικο χτες. Κι αλλο ειναι να ζεις καπου οπου, δε γαμιεται, μπαινεις στο αυτοκινητο σου και πας στο διαολο για μια μερα. Εδω ειναι νησι. Υπαρχουν φυσικα ορια. Ουτε στον διαολο δεν μπορεις να πας. Πρεπει να τον βρεις εδω. 

-Δεν εισαι της αποψης «Ναι αλλά η θαλασσα ειναι πεντε λεπτα απο το σπιτι μου»...

-Η θαλασσα δεν πρεπει να ειναι πεντε λεπτα απο το σπιτι κανενος.

-Εσυ τι στερεισαι οταν εισαι εδω;

-Δεν ξερω. Το δικαιωμα να μενω κλεισμενος στο σπιτι για μερες, αλουστος και τεμπελης ενω εξω γινεται της καριολας. Το δικαιωμα να αδικω την πολη. Και να ξερω οτι ανα πασα στιγμη, αν νιωσω καλα, αν εχω τα χρηματα, αν χτυπησει το τηλεφωνο, μπορω να κανω αυτο που θελω να κανω. 

-Αυτο ειναι το μεγαλυτερο πλεονεκτημα μιας μεγαλης πολης;

-Οχι. Το μεγαλυτερο πλεονεκτημα ειναι οτι δεν βλεπεις τους φιλους σου καθε μερα. Σου τους ρουφανε η αποσταση και ο χρονος και σου τους φτυνουν πανω σου τα σαββατοκυριακα για να συμβει κατι μαγικο.

-Η μεγαλυτερη δυσκολια ποια ειναι;

-Τωρα πια, οτι ολοι εχουν σημαντικοτερα προβληματα απο τα δικα σου. Ειναι αδυνατον να κερδισεις την προσοχη των αλλων με τη δυστυχια. Κι ετσι εισαι αναγκασμενος να γινεις ενδιαφερων με αλλους τροπους. Πιο περιτεχνους. Με κουραζει αυτο. Θελει σχεδιο. Και σπανια οι αλλοι αγαπουν την εκδοχη του εαυτου μας που αγαπαμε κι εμεις. 

-Και τι πιστευεις οτι βλεπουν τελικα σε εσενα;

-Δεν ξερω. Βλεπουν κατι που μου ειναι φυσικο να ειμαι και που ευτυχως δεν ειναι αντιληπτο απο εμενα. 
Γι' αυτο νιωθω καλυτερα εκει. Ειμαι απλος και συνηθισμενος για ολους τους λογους που εδω ειμαι ο περιεργος, ο δυσκολος. Εκει νιωθω μια ανεπαρκεια που με ανακουφιζει. 

-Οταν ομως εισαι εδω, σου αρεσει να ξεχωριζεις.

-Παλια ναι. Ηθελα να δειχνω στους φιλους μου εδω οτι υπαρχει κι αλλο. Οτι καθε μερα πρεπει να ειναι ξεχωριστη. Δεν γινεται να συναντιομαστε και να μην το θυμομαστε. Δεν πιστευα οτι ημουν καλυτερος απο τους αλλους, ουτε απο εκεινους που απερριπτα, μου αρεσει να χανομαι στο πληθος. Απλως το πληθος εδω δεν μου αρεσει. Ειναι πολυ συγκεκριμενο. Και δεν υπαρχει αρμονια.

-Και υπαρχει αρμονια σε μια μεγαλη πολη;

-Μπορει να ειμαστε ολοι διαφορετικοι. Μας κουρδιζει ομως η πολη. Μας συντονιζει. Ειναι κατι εξωγηινο. Εδω παιζουν ολοι το ιδιο οργανο. Κι οχι επειδη γουσταρουν ολοι το ιδιο οργανο. Αλλά επειδη το ιδιο οργανο παιζει και ο διπλα. Επειδη αυτο το οργανο διδασκουν φετος στο ωδειο και αμα σας αρεσει. 
Μια φιλη μου εδω, εχει το μαγαζι της απεναντι απο μια κυρια που πουλαει παντοφλες. Καθε μερα η κυρια την ρωταει 
«Ολα καλα;» 
και η φιλη μου της απανταει 
«Ναι». 
Και η κυρια επιμενει: 
«Σιγουρα; Ολα μα ολα καλα;» 
και η φιλη μου αναγκαζεται να της πει 
«Ενταξει, οχι και ολα». 
Και τοτε η κυρια μπαινει ικανοποιημενη στο παντοφλαδικο της. 

-Τι κανεις λοιπον;

-Τι κανω;

-Οσο εισαι αναγκασμενος να ζεις εδω. Τι κανεις για να μην ερχεσαι αντιμετωπος με ολα αυτα που σε φορτιζουν αρνητικα.

-Το καλοκαιρι ηλιοθεραπεια. Τον χειμωνα ταινιες.

-Ταινιες;

-Βλεπω ταινιες. Μια καλη ταινια μπορει να σου σωσει τη ζωη. Ο Θεος χαμογελασε πλατιά οταν οι ανθρωποι ανακαλυψαμε το σινεμα.




















2.9.14

Ο Δημαρχος















-Ειπες οτι δεν σε νοιαζει τιποτα.

-Ναι. Δεν ειμαι υπερηφανος γι'αυτο.

-Τι νοιαζει εναν ανθρωπο που δεν τον νοιαζει τιποτα;

-Δεν ξερω. Με νοιαζει να ειναι καλα οι αλλοι με αυτο.

-Τι σε ενοιαζε που δεν σε νοιαζει πια;

-Ολα με αγγιζαν. Τιποτα δεν συνεβαινε που να μην εχτιζε ενα σπιτακι μεσα μου. Ειμαι γεματος σπιτακια, κατοικημενα απο χιλιαδες μαλακισμενους ηχους, ασημαντες μαλακισμενες σκεψεις, μνημες, μαλακισμενους ανθρωπους. Οι ανθρωποι, αν θελουν να χτισουν σπιτακι μεσα σου, μπορουν να γινουν τοσοι δα. Κι εγω ειμαι ο δημαρχος αυτης της πολης. Τους φροντιζα ολους. Τωρα επιτελους εφυγαν καποιοι.

-Και τα σπιτακια τους;

-Θα σαπισουν, θα γκρεμιστουν και μια μερα θα κατουρησω τα ερειπια. Κατι σαν τις πετρες στα νεφρα.

-Και οι φιλοι σου;

-Κανεις δεν εχει χτισει. Ειναι ολοι επισκεπτες.

-Αυτο ειναι καλο.

-Ναι. Ξερουν οτι δεν ειναι ομορφο να ζει κανεις εδω μεσα.

-Γιατι;

-Χαλια καιρος, χαμηλοι μισθοι.

-Δεν υπαρχει μεσα σου, ενας ιδανικος τοπος;

-Δεν εχω ιδεα.

-Δεν εχεις εξερευνησει τοσο;

-Ο ιδανικος τοπος δεν εχει ανθρωπους. Βλακειες. Το παιρνω πισω. Μπορει και να εχει. Ο ιδανικος τοπος ειναι πραγματικος. Δεν ειναι μεσα μου. Δεν μπορω να πιστεψω οτι υπαρχει μεσα μου κατι εξισου ομορφο με τα ωραιοτερα μερη που εχω δει εκει εξω. Και τα ωραιοτερα μερη που εχω δει δεν ειναι ιδανικα. Ειναι απλως παρα πολυ ομορφα. Δεν θα μπορουσα να ζησω σε καποιο απο αυτα. Για πολλα μερη εχω πει «Εδω θελω να γερασω, εδω θελω να πεθανω, εδω θελω να παντρευτω, εδω θα ξαναρθω». Για κανενα μερος δεν εχω πει «Εδω θα ηθελα να ζησω». Εφυγα απο το θεμα.

-Ποιο ειναι το θεμα;

-Δεν ξερω. Εχω την εντυπωση οτι δεν μιλαμε για γεωγραφια.

-Σιγουρα δεν εχω πτυχιο γεωγραφιας.

-Ποιος σπουδαζει γεωγραφια;

-Η γεωγραφια δεν ειναι μονο πολεις, βουνα και ποταμια.

-Η θλιψη ειναι. Η θλιψη ειναι μονο πολεις, βουνα και ποταμια.
























28.8.14

μαλλον πολλαπλασιασμος






Οταν μου μιλαει ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΥΟ, λεει πολλες φορες το ονομα μου, οπως το βλεπει γραμμενο στο βιβλιαριο υγειας, ενω του εχω πει οτι με φωναζουν αλλιως.

«...και που λες Τζακο, αυτο που θελουμε να καταφερουμε Τζακο ειναι να μπλαμπλαμπλα. 

Παμε τωρα να ζυγιστουμε Τζακο, ανεβα στη ζυγαρια Τζακο...

Εξηντα...ενα...κιλα. 

Πολυ ωραια Τζακο, μπορεις να κατεβεις τωρα. 

Οριστε χαρτακι για να σκουπισεις το τζελ απο τον λαιμο σου Τζακο. 

Δεν θελουμε να γινουμε πολυ επιθετικοι στην αντιμετωπιση του προβληματος Τζακο, γι'αυτο θα ξεκινησουμε με μια διπλη αγωγη Τζακο ωστε να μπλαμπλαμπλα και σε ενα μηνα θα κανεις εξετασεις αιματος και θα μου ερθεις παλι Τζακο μου να δουμε τι εχει γινει και θα πραξουμε αναλογως.»

Τον ρωταω για διαφορες ασθενειες και με καθησυχαζει. 

«Σε αυτην την φαση, οχι. Δεν πρεπει να ανησυχουμε για κατι τετοιο.» Χωρις το ονομα μου. 

Δηλαδη δεν θα μου πεταχτουν τα ματια εξω. 

«Δεν ειναι κατι για το οποιο πρεπει να ανησυχουμε τωρα.»

Τον ρωταω αν υπαρχει περιπτωση, τα φαρμακα που παιρνω τοσους μηνες, να εχουν προκαλεσει αυτο το προβλημα.

«Δεν μπορουμε να το γνωριζουμε αυτο.» Χωρις ονομα.

Τον ρωταω για το φυλλαδιο που βρηκα στον χωρο αναμονης.  

«Ειχες το ιατρογενες, εξαιτιας των αλλων φαρμακων που παιρνεις. Και οχι το ενδογενες. Το ενδογενες cushing Τζακο, ειναι μπλαμπλαμπλα. 

Ενταξει Τζακο μου; 

Θα παρεις αυτα τα χαπια. Το πρωτο Τζακο μου θα το παιρνεις πριν απο το πρωινο και το δευτερο αφου φας Τζακο μου.»

Δεν τρωω πρωινο.

«Και ολα τα φαρμακα που παιρνεις ηδη, δεν σε εχουν πειραξει;»

Φυσικα και με εχουν πειραξει. Με εχουν πειραξει. Αλλα οχι στο στομαχι.

«Σημασια εχει να αφηνεις να περασουν εικοσι λεπτα τουλαχιστον.»

Και ολα τα φαρμακα που παιρνω ηδη;

«Κανονικα Τζακο μου. Απλα να εχουν περασει εικοσι λεπτα.»

Και το βαρος μου; Τα μπουτια μου; Ειχα πολυ ωραια ποδια. Τι θα γινει με τα μπουτια μου; Εξηντα κιλα δεν ημουν ποτέ. Δηλαδη σιγουρα ημουν καποτε, αλλά πολλα χρονια πριν ζυγιστω για πρωτη φορα.

«Τωρα σιγα-σιγα θα αρχισεις να παιρνεις βαρος Τζακο μου.»






Πηγαινω στον ΓΙΑΤΡΟ ΕΝΑ. Παντα, το πρωτο πραγμα που με ρωταει ειναι αν ειμαι καλα.

Ξερω 'γω; Ερχομαι απο τον ΓΙΑΤΡΟ ΔΥΟ. Ειμαι εξηντα κιλα. Μηπως πρεπει να μειωσουμε την δοση; Ημουν εβδομηντα οταν ξεκινησα. 

Κανει μια πραξη στο χαρτι. Μαλλον πολλαπλασιασμος. Δεν εχω ιδεα. Μονο προσθεση ξερω να κανω στο χαρτι. 

«Εισαι σχεδον οριακα αλλά η δοση παραμενει ιδια. Δηλαδη εσυ παιρνεις τρια την ημερα και κανονικα πρεπει να παιρνεις τρια κομμα κατι ψιλα. Πώς ειναι ο κωλος σου;»





Πηγαινω στον ΓΙΑΤΡΟ ΤΡΙΑ. Του δειχνω την μυτη μου. «Ειναι μελανωμα; Μπορει να ειναι μελανωμα;»





Πηγαινω στην θαλασσα. Καθομαι στο ταβερνακι. Παραγγελνω καλαμαρακια. Ο ουρανος κουνιεται αμηχανα. 

«Ηταν ζεστο το νερο;» με ρωταει ο ταβερνιαρης. Αφηνει στο τραπεζι ενα καλαθι με ψωμι. «Τωρα ειναι η καλυτερη ωρα. Ολοι σηκωνονται και φευγουν μολις πεσει ο ηλιος και χανουν το καλυτερο.»

Τρεχω στον κεντρικο δρομο, να τους προλαβω ολους πριν μπουν στα αυτοκινητα τους, στα πουλμαν, στα διαστημοπλοια τους. «Γυριστε πισω, χανετε το καλυτερο. Να μενετε παντα ακινητοι γιατι παντα οταν θα φευγετε θα χανετε το καλυτερο. Διαλεξτε ενα μερος, ενα σημειο και σταθειτε εκει μεχρι να ερθει το καλυτερο. Οταν ο ηλιος πεφτει, οταν ανεβαινει, οταν φευγετε, οταν λετε κατι ανατριχιαστικο και ξαφνικα, απο το πουθενα, φυσαει δυνατα, οταν για πρωτη φορα λετε κατι σημαντικο, οταν νιωθετε κατι σημαντικο, οταν δεν δινετε δεκαρα και δεν νιωθετε ντροπη γι'αυτο, οταν ειστε το κεντρο, οταν ειστε το περιγραμμα, οταν γαμιεστε, οταν γεννατε, οταν πεθαινετε. Να μενετε ακινητοι μεχρι να ερθει το καλυτερο.»





Γελαει ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΡΙΑ. «Αποκλειεται να ειναι μελανωμα. Ειμαι σιγουρος οτι το ειχες παντα κι απλα δεν το ειχες παρατηρησει. Ισως κοιτουσες αλλου.»

Ποιος ο λογος να κοιταω αλλου, γιατρε, οταν κοιταω στον καθρεφτη; 

«Δεν ξερω. Για ποιον λογο, αρχικα, κοιτας στον καθρεφτη;»

Κλεινει τα στορια και αναβει εναν φακο που βγαζει μπλε φως. Τον περναει απο το στηθος μου, την κοιλια μου, την πλατη μου, τον κωλο μου. 

«Θα το αντιμετωπισουμε εξωτερικα Ιακωβε, για να μην επιβαρυνουμε τον οργανισμο σου με αλλα φαρμακα. Αλλωστε δεν κανει να παιρνεις αντιβιωση. Θα σου γραψω ενα σαμπουαν, αλλά θα πλενεις με αυτο ολο σου το σωμα. Και θα πρεπει να περιμενεις τρια με τεσσερα λεπτα πριν ξεπλυθεις, για να δρασει.»

Υπαρχει περιπτωση να το προκαλεσαν τα φαρμακα που παιρνω;

«Υπαρχει περιπτωση, αλλα δεν μπορουμε να το ξερουμε αυτο. Μην ανησυχεις, ειναι πολυ συνηθισμενο και τωρα που ειναι καλοκαιρι ο ηλιος θα βοηθησει ωστε να μην μεινουν σημαδια.»

Διαβασα οτι πρεπει να αποφευγω τον ηλιο, λογω της αζαθειοπρινης.

«Με μέτρο και τις σωστες ωρες, δεν θα εχεις κανενα προβλημα.»





Πηγαινω στον ΓΙΑΤΡΟ ΕΙΚΟΣΙ ΕΝΝΕΑ

«Αισθανεσαι οτι καταπιεζεις κατι;»

Αισθανομαι αναπηρος

«Μα εισαι αναπηρος.»

Το ξερω. 

«Πιστευεις πως, αν δεν περνουσες αυτην την δοκιμασια...»

Δεν ειναι δοκιμασια

«Πώς θες να το λεμε;»

Πιστευω οτι αν ημουν καλα, τωρα θα ψωνιζα ρουχα ή θα εκανα ναρκωτικα ή θα επινα πολυ ή θα γαμιομουν ολη μερα 

«Κατι τετοιο πιστευεις πως θα σημαινε οτι εισαι καλα;»

Αυτο το «καλα» ειχα συνηθισει. 

«Πώς φανταζεσαι το καινουριο "καλα", αν υποθεσουμε οτι δεν θα μπορεσεις ποτέ ξανα να γινεις φεσι ή να γαμηθεις με εναν αγνωστο ή να πηγαινεις απο παρτυ σε παρτυ;»

Ειμαι πολυ μεγαλος για αυτη τη ζωη.

«Πολλοι ανακαλυπτουν αυτη τη ζωη σε μεγαλυτερη ηλικια απο την δικη σου.»

Εχω κανει πολυ λιγα πραγματα. Αλλα οσα πραγματα εχω κανει, τα εχω χορτασει. Δεν θα ηθελα κι αλλο απο αυτα που εχω δοκιμασει. Θελω να δοκιμασω καινουρια πραγματα. 

«Την προηγουμενη φορα ελεγες οτι ζεις στο παρελθον. Οτι εισαι ερωτευμενος με το παρελθον σου.»

Ειναι ενα σπουδαιο παρελθον

«Τι αλλαξε;»

Πηγα διακοπες. Ηταν υπεροχα. Την δευτερη μερα πηγαμε στην παραλια. Εχεσα μεσα στο νερο. Κολυμπησα μεχρι κατω απο τον γκρεμο, χωθηκα αναμεσα σε κατι βραχια σαν ψαρι και εχεσα. Δεν ειχα αλλη επιλογη. Και καταλαβα οτι ετσι θα ειναι τωρα πια. Θα ειμαι στο αγαπημενο μου μερος στον κοσμο, με τους αγαπημενους μου ανθρωπους, θα παιζουμε, θα ακουμε μουσικη, θα κανουμε βουτιες κι εγω θα χεζω βιαστικα οπου βρω και θα συνεχιζω. Χαιρομαι που εχω φιλους που μπορω να τους λεω «Εχεσα στο νερο, μην ανησυχειτε, το ρευμα τα πηγε απο την αλλη πλευρα», χωρις να νιωθω οτι αυτοσαρκαζομαι για να αποφυγω τον οικτο γιατι απλως ετσι ειναι. Αυτο κανω. Δεν ειμαι μαγικος. Ειμαι σκατα και αιμα.

«Και το παρελθον;»

Δεν ειμαι πια ο ιδιος ανθρωπος. Ουτε εμφανισιακα, ουτε σε συσταση.

«Κι ομως. Μηπως εισαι ο ιδιος ανθρωπος;»

Οχι

«Τι εχει αλλαξει; Τι εχει αλλαξει; Κατι που δεν περιμενες να αλλαξει μεσα σε εναν χρονο.»

Μου αρεσουν τα ιδια πραγματα, καυλωνω με τα ιδια πραγματα, αλλά ειμαι καποιος αλλος. Καποιος με ιδια ενδιαφεροντα με τα δικα μου, ομως πολυ διαφορετικος. Καποιος που θα ερωτευομουν. Αν εξαιρεσουμε την εμφανιση. Ποτέ δεν θα με ερωτευομουν.

«Ποιοι αντρες σου αρεσουν; Οχι εμφανισιακα. Και ασχετα με αυτους που εχουν υπαρξει στη ζωη σου. Δεν θελω καποια στατιστικη. Στο μυαλο σου. Τι θες;»

Μου αρεσουν εκεινοι που δεν με αναγκαζουν να εχω φιλοσοφια, θεση, αποψη. Που δεν με θεωρουν και τοσο εξυπνο. Δεν ξερουν οτι ειμαι εξυπνος. Μου αρεσουν εκεινοι που γελανε με τα αστεια μου. Τα αστεια μου δεν ειναι καθολου εξυπνα. Μου αρεσουν οι αντρες που ξερω τι δωρο να τους παρω. 

«Σεξουαλικα, νιωθεις οτι εχεις αλλαξει;»

Χεζω αιμα εδω και εναν χρονο. Ειναι δυνατον να μην κανεις σεξ για εναν χρονο και μετα να εισαι ο ιδιος ανθρωπος σεξουαλικα;

«Δεν ξερω, ειναι;»

Ισως και να ειναι. Ειμαι πιο καυλωμενος απο ποτε. Αλλα δεν νομιζω οτι θα απολαυσω ξανα την επαφη

«Ισως κουρδισεις την σεξουαλικοτητα σου απο την αρχη. Να βρεις εναν τροπο να απολαμβανεις...»

...να απολαμβανω το σεξ με καποιον που αγαπω.

«Θες να ερωτευτεις; Να βρεις εναν συντροφο;»

Δεν νομιζω πως εχω κι αλλη επιλογη πια.

«Ολον αυτον τον χρονο, θεωρεις οτι εκανες καποιες επιλογες;»

Ναι. Επελεξα να αρχισω το καπνισμα ξανα. 

«Ο γιατρος σου τι λεει για το καπνισμα;»

Γιατρος ειναι.






Πηγαινω στην παραλια. Καθε βραχος εχει ενα ονομα. Εναν χαρακτηρα. Ο βραχος Βατραχος, ο βραχος Μουνι, ο βραχος Πιονι, ο βραχος Τιγρης, ο βραχος Φορεμα.

Βγαζω τα ρουχα μου. Μυριζει σκατιλα. Αεροπλανα στον ουρανο. 







  















  

14.7.14

ενας καφες απ' τους συνηθισμενους





οι φιλοι μας αλλαζουν ρουχα, κρυφα, σε μια στροφη

Συναντιομαστε μετα, για εναν καφε απ' τους συνηθισμενους
Μας λενε τα ιδια, τους λεμε τα ιδια
-για τα κομμενα δεντρα στο διαστημα, για τα παιδια μας,
για ενα νησι στο οποιο δεν βρηκαμε δωματιο.

Μερικες σιωπες τις διασχιζουμε με καχυποψια, ξυπολυτοι.

Παιρνουμε ποτο, για να κατσουμε
λιγο ακομη. Σκεφτομαστε ποσο μικρη ειναι τελικα η θλιψη μας. 
Μικροτερη απο την πολη στην οποια ζουμε. 
Και πινουμε αφθονο νερο. Για να μην
μας πειραξει η αποσταση. 


Μιλαμε σε εκεινους που μας χαιρετουν. Δεν φαινομαστε ενοχλημενοι. Ανταποδιδουμε καθε περαστικο χαμογελο, απανταμε σε καθε ερωτηση με ειλικρινεια.


Καποιοι καθονται για λιγο στην παρεα μας. Και γινεται δυσκολο
να ξεχωρισουμε τους καινουριους απο τους παλιους.
Εχουν το ιδιο μεγεθος. Την ιδια φωνη ολοι.

Τσουγκριζουμε τα ποτηρια μας, αλλά δεν πινουμε μετα. Τα ακουμπαμε στο τραπεζι προσεχτικα κι αναβουμε τσιγαρο ή παμε στην τουαλετα.













11.6.14

ο βατραχος











αγαπημενε μου,

η ευτυχια μας
ηταν ενα παρασιτο
στην ουρηθρα του Αυγούστου

ομως υπαρχει ενας βραχος εδω 
που 

μοιαζει με βατραχο. Σε κοιταζει.




6.6.14

που μιλω







κατι να συμβει στον ουρανο,
να αρρωστησει βαρια
και να με συγχωρεσει


που μιλω
χωρις σαλιο στο στομα
μα με τον ερωτα μου γεματο νερο

σε ενα αποβλητο συννεφο









19.4.14

χοντρο σαπιο δαχτυλο με στομα και ματια και ψωλη











οι τριχες στην πλατη μου χορευουν κρυφα 
Καθυστερημενες και λιγο μαλακισμενες

Δεν ξερω αν ειναι σωστο να λεω μαλακισμενες
τις καθυστερημενες τριχες μου

Δεν θα ελεγα ποτέ μαλακισμενο
ενα καθυστερημενο παιδι

κι αν μου ξεφευγε κατι τετοιο
πιθανοτατα θα ζητουσα συγγνωμη μετα

και τωρα σκεφτομαι

ολα αυτα που λεμε οτι θα καναμε ή 
δεν θα καναμε
και γενικα ολα αυτα που λεμε 
ειναι οι πραγματικοι μας φιλοι

Ανυπαρκτοι και γι'αυτο αναντικαταστατοι



Σαν το καρφι που περναμε τα βραδια για εντομο
την ωρα που παμε στην τουαλετα
και λεμε απο μεσα μας:

«Αυτο το γαμημενο το καρφι,
 τριακοσια χρονια ειναι εκει,
τριακοσια χρονια το περναω για κατσαριδα. 
Να θυμηθω να το βγαλω το πρωι ή να αγορασω επιτελους
ενα καδρο»

αλλά ποτέ δεν κανουμε κατι
και ποτέ το καρφι δεν γινεται εντομο
και κανείς δεν μας χαριζει ενα καδρο
γιατι τα καδρα ειναι ηλιθια δωρα
Τα καδρα, τα βιβλια, τα λουλουδια,
ολα τα δωρα ειναι ηλιθια
γιατι τιποτα δεν μπορει να μας κανει ευτυχισμενους

και μερικες φορες νομιζουμε οτι τα εχουμε ολα
επειδη εχουμε χερια ή ποδια ή αγαπη στη ζωη μας
και μερικες φορες νομιζουμε οτι δεν εχουμε τιποτα
επειδη χασαμε ενα χερι ή ενα ποδι ή εναν ανθρωπο
και μερικες φορες κλανουμε στον υπνο μας




17.4.14

το σχολειο




απ' το σχολειο

θυμαμαι μονο ενα ονειρο 

που ειχα δει        την ωρα της γυμναστικης



και οτι τα φυλλα εχουν στοματα




15.4.14

Μεγαλη Πεμπτη









ξενυχτησα σε μια εκκλησια

ψιθυριζαν γυρω μου οι γριες, ονοματα ζωων 





ο αερας στην πορτα αναποφασιστος

και δυο ελαφια απο τα οστα της προσευχης μου
εφτυναν στα ποδια μου το σιροπι του θανατου